Završna ofanziva lokalnih aktera “srpskog sveta” u Crnoj Gori je u punom jeku.
Osvajački pohod je započeo davno i njegove rane žrtve su bile krhke institucije mlade suverene države. Tokom posljednjih pet-šest godina spisak stradalih na ovoj velikosrpskoj čitulji hegemonizma je postajao obeshrabrujuće dug.
Dok smo skoro svi sklanjali poglede od višegodišnje strašne ure pred očima, profesionalni branioci države su se hrabrili bajkom o pojedinačno najjačoj političkoj snazi što oponira vlasti. Tu mantru su ponavljali ne shvatajući da konstantno govore u kategoriji “pojedinačnog” koju karakterišu “malena snaga” i velika ranjivost. Oni su, na našu nesreću, još uvijek opijeni tom pojedinačnošću.
Sada je osvajački fokus na brisanju istorijskog sjećanja nesrpskih i nepravoslavnih zajednica u Crnoj Gori, s posebnim osvrtom na istorijsko sjećanje nacionalnih Crnogoraca. Predano se radi na preimenovanju i fizičkom uništavanju ove geografije duše Crne Gore.
Tako lokacije koje su vjekovima bile svojevrsna “mjesta moći” u korpusu istorijskog sjećanja svih nesrpskih zajednica dobijaju nova lažna lica srpskih svetaca i nova izmišljena značenja srpske etničke i nacionalne ekskluzivnosti.
Crkve se preko noći premeću u kopije gračanica i mileševa, ulice i naselja se bude preimenovana, a novi mostovi bivaju uknjiženi u velikosrpsku matičnu knjigu rođenih kao simboli vladara troprste vjere i nezajažljivih osvajačkih apetita.
Istovremeno se ova nemanjizacija bavi i uništavanjem tragova života i vjekovnog prisustva otomanske vlasti i tradicije na našem prostoru. Propagira se mišljenje da su simboli i zavjet viševjekovne otomanske vladavine, u stvari, simboli osvajača koje treba sažesti u prah i pepeo.
Primjer preimenovanja i otmice otomanske tvrđave Depedogen na ušću Ribnice u Moraču je samo najsvježiji ožiljak koji istorijsko sjećanje i istorijska istina nose.
Istina je, istini za volju, u Crnoj Gori odavno skrajnuta u budžak, pa sada svjedočimo nekontrolisanoj manifestaciji moći koja je poput narkotika opila vladajuće strukture.
Crna Gora, pod pokroviteljstvom aktuelne vlasti i uz prazne poglede impotentne političke opozicije, danas živi ono što su stari Rimljani zvali ‘damnatio memoriae’.
Protiv toga se moramo boriti svim silama i to moramo činiti istinom, a ne novim mitologizacijama domaće proizvodnje.
